DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> گـُوبـــاره <$BlogRSDUrl$>

گـُوبـــاره
 

Monday, November 26, 2007


افسون ِ گل 


مخمل گرم صدایت را
دوست می دارم
در هوای واژه هایت
آسمان آبی ست
دوست می دارم هوايت را

گاه هنگامی که بی تو
روزهای سنگی ام بی رنگ می گردد
و میان ماندن و رفتن
دل برای با تو بودن تنگ می گردد
ناگهان می بینم ات از دور می آيی
و برايم باز
از دلتنگی و دشواری و از هاله می گویی

زندگی‌ این‌ است‌
شعله‌ شیرین‌ِ رویایی‌
درنگی تلخ
رویش‌ِ یكباره‌ِ موجی‌ بسوی‌ اوج‌
خیز و ریزِ شورِ دریایی‌ درون‌ِ خلوتی‌ خاموش‌
و آفتاب‌ِ گرم‌ِ لبخندی‌
كه‌ می‌ شوید جهان‌ را در بلور و نور

آه‌،
دستانی‌ كه‌ دیوارند
دیوانی‌ كه‌ در كارند
چشمانی‌ كه‌ از خورشید بیزارند

دیگر اینجا آشنایم‌
با زمین‌
با بوی‌ شب‌
با شعله‌
با خورشید
و، زبان‌ِ بسته‌ِ هر لحظه‌ِ بی‌ تاب‌
در من‌ باز می‌ گردد

دیگر اینجا آشنایم‌
می‌ شناسم‌ راه‌ را از چاه‌
دیگرم‌ با كرم‌ های‌ گورهای‌ كهنه‌ كاری‌ نیست‌
تا زبان‌ِ بسته‌ِ هر لحظه‌ِ بی‌ تاب‌
تا افسون‌ِ گل‌
بی‌ واژه‌ در كار است‌.


Post a Comment
Comments:
سلام آقای هرندی غزيز،

شعرهای شما خيلی لطيف و زيباست. اين خانم خوشبخت کيه که شما هميشهه برايش شعر می نويسی.

بهروز
 
بهروز جان،

درود برتو. آن که خوشبخت است منم زيرا که اين خانم زيبا ترين زن جهان است.

شاد باشی

ابراهيم
 
Post a Comment
Free counter and web stats