سـنگبارِ حادثه 

رود

بی تاب و بی قرار

غُران بسوی دره روان است

درجُلگه

نرم در جریان است

ای سنگبارِ حادثه!

ای سنگبارِ حادثه!

نوروز 

نوروز آمد

بی نور و سور و سرور

بی گندمِ سبز و سفره

 و بهار

دامن گلدارش را

برشهرهای سوخته گسترد

دلقک وار

اکنون ماه،

قندیل غنوده ای ست

آویخته برگذرگاهی بی گذار

و چمن،

چراغ سبز راهی به بیراهی

پنجره ها، حنجره های خالی از جوانه و جنون اند

و بُغضی گلوگیر

جای خالی نسیم را گرفته است

همه ی خیابانهای تنِ شهر

تیر می کشند.

وای اگر برندارد جهان را از جا

یادِ جان های جوانی 

که روشن، از آب و آتش گذشتند

دست خـــدا 

در گرماگرم گمانه زنی درباره ترورِ رهبر معزز، دایره ارشادِ سپاه، با انتشار بیتی بندِ تنبانی نشان داد که دست چه کسی در این نابکاری در کار بوده است.

امان از دستِ این پدر و پسر! 

ما همه بی هم هستیم 

 ما همه بی هم هستیم

بی هم در عالم هستیم

هرچند یک به یک در

خطِ مقدّم هستیم

از همدگر گریزان

هستیم و بی غم هستیم

یک دسته حزب اللهی

اهل مُحرّم هستیم

یک دسته شاه اللهی

درهم و برهم هستیم

برخی چپول و بی پول

حقِ مسلّم هستیم!

ما دو به دو زیادیم

گر یک به یک کم هستیم

ما دشمنان خویشیم

با تو دمادم هستیم

"آباد باش ای ایران"

ما پات محکم هستیم

"دل شاد باش ای ایران"

ما نیز کم کم هستیم

"از ما فرزندان خود"

بگذر که بی هم هستیم

هوش مصنوعی با کسی شوخی نداره!  

 شخصی مطلب زیر را برای من فرستاده و خواسته است که شعرش را بخوانم واگر "عشقم کشید"، نظری و شاید هم نقدی درباره اش بنویسم. خواندم و چون نقد و نظری نداشتم، دست بدامن هوش مصنوعی (چت جی بی تی) شدم و او را به روح بزرگ جدش بزرگوارش اَلن تورینگ* سوگند دادم که نظر دبش و نقد جانانه ای درباره این شعر بنویسد. ایشان هم مکث کشداری کرد و دایره اش را هی چرخاند و چرخاند و پس از یک دقیقه نوشت: والّلا چی بگم؟

 نوشتم: انتظار چنین پاسخی را نداشتم. من که از شما نخواستم که اورانیوم غنی کنی یا راکتور اتمی بسازی!

نوشت: می فهمم چی میگی، اما بقول معروف تعریف از خود کردن،.... چیز خوردن است. آخه این شعر را خودِ من نوشته م.

بهتره شما درباره ش نظر بدهی.

 شگفت زده پرسیدم: راست میگی؟

نوشت: به حضرت عباس!

من بقول امروزی ها "هنگ" کردم. شعر را اینجا می گذارم، شاید شما با نیت نقد و نظر آن را بخوانید:

  شهر،

در خوابِ چراغ‌های خاموش
خود را در آیینه‌ی شکسته تماشا می‌کند.

صدای نان
از دیوارهای سیمانی بالا می‌رود،
اما دهانِ گرسنه‌ی کودکان
به رنگِ خاک خاموش می‌ماند.

آدم‌ها

در صفِ طولانیِ سکوت
چشم‌هایشان را
به دستِ نامرئی قدرت سپرده‌اند.

و من،
در میان این همه سایه،
به دنبال قلبی می‌گردم
که هنوز
بلد است از حقیقت
بوی گل بشنود.

………

*در سال 1950 الن تورینگ؛ ریاضی دان جوان انگلیسی، در مقاله ای بنام "ماشین حسابگری و هوش"، پرسید: آیا ماشین هم می تواند توانایی اندیشیدن داشته باشد؟ این پرسش نخستین جرقه ی رشته ای بنام هوش مصنوعی (Artificial Intelligence) شد. از این رو، تورین را اکنون پیشاهنگ علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی می خوانند.  

https://www.cs.ox.ac.uk/activities/ieg/e-library/sources/t_article.pdf