روزگار ما، دوران حکومت مردان پوشالی ست. تاریخِ زیسته ی انسان تاکنون نشان داده است که جنگ، قحطی، انقلاب، کودتا، رکودِ پایدارِ اقتصادی، رویدادهای ناگوارِ طبیعی چون؛ زلزله، آتشفشان، بیماریهای واگیر و فراگیرِ میکروبی و ویروسی، با برهم زدنِ نظمِ موجود، ژرفساخت های اساسیِ جامعه را درهم می ریزد و انسان را آسان به خوی جانوری و جنگلی اش نزدیک می کند و زمینه سازِ پیدایشِ حاکمانِ دیوگون و درنده خو می شود. این چگونگی را نامیزانیِ ترازهای اقتصادی و فرهنگی، پیدایش رسانه های روانگردانِ همگانی و کاربردِ هوش مصنوع در شیوه های فریب و نیرنگ، افزایش داده است. این گونه است که افرادِ پوشالی در روزگار بسیار آسان تر و ارزان تر برجسته می شوند و به دایره قدرت راه می یابند. در پیوند با ایران باید جنگ را نیز به این فهرست افزود زیرا در زمانِ جنگ مردم به هر کور سویی هرچند دروغین و شهابوار دل می بندند و هرگونه پیام آرامش و نظمی را از ویرانی و آسیمه سری بهتر و برتر می انگارند.
دنبــــاله
