DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> گـُوبـــاره <$BlogRSDUrl$>

گـُوبـــاره
 

Wednesday, September 19, 2012


صـدای بی رســانه 


با آن که هر روز بر شمارِ رسانه‎های فارسی زبان افزوده می شود، اما بدبختانه صدای مردم ايران همچنان بی‏رسانه مانده است. ما هنوز هيچ رسانه همگانی مردمی که فرزندان دلسوزِ ايران بتوانند در آن، آزاد و سربلند، بی هيچ شرمساری و سانسوز و سرافکندگی شرکت کنند و سخن خود را با مردم در ميان بگذارند، نداريم.

هر کشورچيزی بنام "گفتمان‏های ملی" دارد که جايگاه آن کشور را در جهان نشان می دهد. کارِ رسانه های ملی ورانداز کردن اين گفتمان‏ها و سود و زيان هريک از آن‏هاست. برای نمونه، چندی از گفتمان‏های ملی انگليس در دوره کنونی اين‏هاست؛  مرزهای آزادی‏های فردی، نقش دولت در زندگی خصوصی مردم، نيک و بدِ مهاجر پذيری، سود و زيان برنامه رفاه اجتماعی، بودن يا نبودن در اتحاديه اروپا، بايد يا نبايد ِحق آزادی خودکشی، دولت اقتصادی و اقتصاد دولتی. بيشتر مردم انگليس نيز- اگر بخواهند – حق اظهار نظر درباره اين گفتمان‏ها را در رسانه‏ها همگانی انگلستان دارند.

گفتگو و گفت و نوشت درباره گفتمان‏های ملی در هر کشور، بخش بزرگی از مردم آن کشور را در سرنوشت آن سرزمين درگير می کند و همگرايی ملی را افزايش می‏دهد. اين کار تنها زمانی شدنی‏ست که رسانه‏های مردمی زمينه را برای ورانداز کردن ِ گفتمان‏های ملی آماده کنند. اما در ايران هماره زمينه و زمانه با مردم ناسازگار و نامهربان بوده است. شايد ايران يکی از انگشت شمار کشورهای جهان باشد که گفتمان‏های ملی آن اکنون بسود بيگانگان است. نمونه‏ای از اين چگونگی، حق مسلم دانستن انرژی هسته‏ای و يا گفتمان مبارزه با صهيونيزم است. نمونه غير سياسی اين کار را درباره توريسم می‏توان يافت. دولت‏های همه کشورهای جهان، هماره در پی پرُکشش نشان دادن سرزمين خود برای کشيدن توريست‏ از کشورهای ديگر و نيز رونق دادن صنعت توريسم داخلی هستند. اما شايد حکومت کنونی ايران تنها کشوری باشد که حتی مردم ايران را به رفتن به سفرهای زيارتی به کشورهايی مانند عربستان و عراق و سوريه  تشويق می کند و برای رفتن مردم به تورهای زيارتی به آن دياران، تسهيلات ويژه فراهم می‏کند. . 

بله، صدای مردم ايران، همچنان چونان گذشته بی رسانه مانده است. راديو ايران سالهاست که صدای گورستان بفيع را می‎ماند و تلويزيون ملی ايران همچنان کانون پشم و شيشه است. اما از آن بدتر اين که در سال‏های کنونی، رسانه‏های فارسی ِ زبان ِ کشورهای بيگانه، جای خالی صدا و سيمای ملی ايران را پر کرده‏اند و سرگرم ساختن چهره‏های روشنفکر برای ما بوده‏اند. اکنون اين چهره‏های آشنای بيگانه، گفتمان‏های ملی ما را می‏سازند و روز و شب در کنار ما در اتاق‏های نشيمن ما آن ‏ها را برای ما و بجای ما وارسی و ورانداز می‏کنند. 





Post a Comment
Free counter and web stats